سرور و شادمانی مومن در چهره ی اوست و اندوهش در قلبش.

مومن سینه ی فراخترین انسانها و خوارترین آنها از حیث نفس(خودطبیعی)است.

از برتری جویی کراهت دارد و شنیدن آن را از دیگران دشمن می دارد.

غمش دراز و همتش بالاست.

خاموشی او زیاد است و وقتش مشغول.

شکرگزاراست و شکیبا و فرورفته در فکر.

دراظهار احتیاج خویشتن دار و دارای اخلاقی ارام و ذاتی نرم است.

نفس او از سنگ خارا سخت تر و در عین حال از یک بنده پست تر است.