سرور و شادمانی مومن در چهره ی اوست و اندوهش در قلبش.

مومن سینه ی فراخترین انسانها و خوارترین آنها از حیث نفس(خودطبیعی)است.

از برتری جویی کراهت دارد و شنیدن آن را از دیگران دشمن می دارد.

غمش دراز و همتش بالاست.

خاموشی او زیاد است و وقتش مشغول.

شکرگزاراست و شکیبا و فرورفته در فکر.

دراظهار احتیاج خویشتن دار و دارای اخلاقی ارام و ذاتی نرم است.

نفس او از سنگ خارا سخت تر و در عین حال از یک بنده پست تر است.

زندگی مبارزه میان عاطفه و عقل است.(مارک تواین)

انسان همانند رودخانه است هر چه عمیق تر باشد آرام تر است.(مونسکیو)

خودت را بشناس همه جهان را خواهی شناخت.(ج خ ج )

ای مادر که مانند گل زیبایی مانند خورشید هستی بخشی مانند ستاره درخشان و چون آینه پاک و صافی.

مادرچه اسم زیبا و دلشینی  چه نام پر معنایی .

اگر همه درختان قلم و آسمان ورق نمی توانند حق کلام را بجا بیاورند.

مادر برای فرزندش مانند باغبانی استاد و فداکار شب و روز تلاش می کند تا جسم و روح عزیزش را با وجود خویش شاد سازد و نور ایمان را در دلش بپروراندتا آنجایی که گلی شده و همه از وجو دش لذت ببرند.

مادر فرزندش را در دوران کودکی در آغوش گرم و پر محبت خود می گیرد تا با آهنگ قلبش کودکش احساس آرامش کند.

مادر شبها بر بالین کودکش این غنچه نشکفته می نشیندو با آواز خوشش چون باد بهاری که گل را نوازش می دهد دستهای پرمحبتش را به صورت کودکش می کشد تا فرزند بودن مادر را در کنار خود احساس کند.

مادر شمعی است که می سوزد و آب می شود و فرزندان مانند پروانه به دور این شمع می چرخندو لذت می برندو هستی می گیرند.

خدا نکند شمعی بی موقع خاموش گردد و دل پروانه ای بی موقع تاریک.

مادر همچون باران رحمتی است که .......................................................

آنکه تا نیمه شب به بالینم می نشست مادر بود

آنکه دست گرمش را بر سرم می کشید مادر بود

آنکه شیره ی جانش را به من داد مادر بود

هستی من زهستی اوست تا هستم و هست دارمش دوست  

به نام خدای جهان آفرین خدایی که مایه ی رشد و حرکت و کمال و سعادت را در بندگا نش نهاد و راه خوشبختی را به وسیله ی بزرگان به انسانها نشان دادتا......